Veel waardering voor het verkennend gesprek
Het verkennend gesprek brengt meer gelijkwaardigheid tussen zorgvragers en zorgverleners, zo blijkt uit onderzoek.

In 2017 werd binnen GGZ Noord-Holland-Noord (GGZ-NHN) de herstelondersteunende intake (HOI) ontwikkeld. Kernbegrippen in deze methode zijn persoonlijk herstel, positieve gezondheid, gedeelde besluitvorming, motiverende gespreksvoering en persoonlijke diagnostiek.
Bij dat laatste ligt de nadruk op het verhaal dat de cliënt vertelt over waarom hij of zij in zorg is gekomen. Dit gebeurt aan de hand van een aantal vragen:
Wat heb je meegemaakt in het leven?
Wat zijn je kwetsbaarheid en je weerbaarheid?
Waar wil je naartoe?
Wat heb je nodig en wie kan je daarbij ondersteunen?
De vraag 'Waar wil je naartoe?' gaat over het perspectief op herstel, iets dat verder gaat dan louter symptoomreductie. Tot slot wordt besproken wat iemand nodig heeft. Er wordt in kaart gebracht wat de behoeften zijn, hoe die vervuld kunnen worden en wie daarbij ondersteuning kan bieden.
In vergelijking met de gebruikelijke vorm van intake is bij de HOI altijd een ervaringsdeskundige betrokken. Deze biedt hoop, bevordert empowerment en ondersteunt cliënten bij het herstelproces.
Onderzoekers stelden de vraag in hoeverre de HOI resulteert in een 'rijker' intakeverslag dan de reguliere intake (RI). Met 'rijker' bedoelen ze dat er in de verslaglegging aandacht is voor alle vier domeinen van mentale gezondheid: het biologische, psychologische, sociale en persoonlijke domein.
Uit het onderzoek blijkt dat in HOI-verslagen meer aandacht is voor het persoonlijke domein en dat informatie uit verschillende domeinen sterker met elkaar wordt verbonden. De sociaal-maatschappelijke dimensie, bijvoorbeeld werk of huisvesting, komt echter nog onvoldoende uit de verf. Ook werden er geen significante verschillen gevonden in de kwaliteit van de behandeldoelen.
De uitkomsten nodigen uit om eens kritisch naar je eigen verslaglegging te kijken. Een paar vragen om daarbij stil te staan:
Komt het verhaal van de cliënt voldoende naar voren? Of ligt de nadruk vooral op klachten, symptomen en diagnoses?
Is er aandacht voor de sociaal-maatschappelijke context? Denk aan werk, huisvesting en de omstandigheden waarin iemand leeft.
Is het perspectief van de cliënt op herstel zichtbaar? Staat er niet alleen wat iemand wil verminderen of veranderen, maar ook waar iemand naartoe wil?
Is duidelijk welke ondersteuning iemand nodig heeft? En wie daarbij een rol kan spelen?
Een herstelgerichte intake vraagt niet alleen om aandacht voor de verschillende domeinen tijdens het gesprek, maar ook om een verslag waarin die aandacht terug te zien is.
Bron: Herstelgericht-denken-weerspiegeld-in-intakeverslagen in het Tijdschrift voor Psychiatrie.